Gün batımı umutları da beraberinde götürür

Bana yazdığın uzun bir yazı vardı.Bu ayrılığımızdan 2 ayrılık önce :D Hakkını vermeliyimki çok iyiydi.İkimiz de yazmakta ve edebiyatta oldukca iyiydik.Hatta felsefede kapışırdık bazen kendi aramızda; fakat bu yönümü senden olabildiğince gizlemeye çalıştım,çünkü bir şeylerde benden üstün olman seni oldukca iyi hissettiriyordu.Egolarını tatmin etmene izin verdim.Tabiiki benden üstün olduğun yönlerin vardı ama egolarınla o kadar meşguldünki seni takdir etme şerefine nail olmamı sinirlerimi bozarak engellemiştin.Bak ne diyeceğim; seni özlemedim de değil hani :) Özledim deyişlerime bakma geri istemem seni.Yanımdayken de yakın değilsinki.Ne kadar sevsen de aramızda koca koca uçurumlar var.Ben seni uzaktayken daha çok seviyorum.Gelme;istemem.İncitirim seni.Senin beni incittiğin gibi.Bana bu kadar âşıkken nasıl oldu da aldatabildin aklım almıyor.Neyse; herkes hata yapar.Ama ben her hatayı affetmem.Dışımda kalman ikimiz içinde en iyisi oldu bence.Umarım beni özlemiyorsundur,çok acı çekmiyorsundur umarım.Benden nefret etme;hep sev.Bunu bilmeye ihtiyacım var.Sevildiğimi hissetmeye.Gerçi ben bunca sene hayatımın hiçbir kısmında sevildiğimi hissetmedim ama olsun.Yetim bir çocuğum ben.Öksüz bir kız çocuğunu sever gibi sev beni.Hiç kopama.Bırakama.Hatalarının farkına var ve vicdan azabı çek.Sev,sevil ama beni sevmeyi de ihmal etme olur mu ? Hiç geçme benden.Geçeme.Sen saklımsın.Kimselere anlatamadığımsın.Ama âşık olduğum değilsin..Özelsin ama üzersin.
Kalbim boş.İnsanlar da boş.Kalabalıklar arasında yalnızım.
''Esip gürlesem; fırtına olursunuz;tepkisiz kalsam deniz olmayan yerden lodos çıkarırsınız.''
Günlük yazarken biraz daha çocuklaşıyorum sanki.Yazmak çocuksu yönlerimi ortaya çıkarıyor.Olsun ben seviyorum.Acılar içinde büyüyen bir kız çocuğuydum.Bırakında çocukluğumu yazılarımda yaşayayım.

Her umudun ardından gün batar.
Umutlarımızın yıkılmasını sevmezken,
Gün batımını seyretmeyi sevmemiz...
Sizce de saçma değil mi ?
Batan her gün içine bir umudu hapseder bence...